O mnie

Praktyka Piotra Kolanko koncentruje się na procesach, w których doświadczenie zostaje przekształcone w formę, a forma — w znaczenie. Punktem wyjścia jest ślad rozumiany jako najbardziej elementarny zapis obecności. Ślad może rozwinąć się w linię, linia ustanowić kształt, a kształt — kiedy zaczyna reprezentować rozpoznawalny obiekt — stać się znakiem. Symbol nie stanowi jednak kolejnego etapu formalnego rozwoju. Jest kulturowym wymiarem formy: może pojawić się na każdym poziomie tej struktury, kiedy uruchamia znaczenia, napięcia i sprzeczności zakorzenione poza samą reprezentacją.

Kolanko traktuje redukcję nie jako upraszczanie znaczenia, lecz jako metodę jego kondensacji. Realistyczne przedstawienie i radykalnie uproszczony znak mogą odnosić się do tego samego obiektu; różnica pojawia się wtedy, gdy ingerencja w jego strukturę otwiera nowe pole interpretacji. Formalnie może być mniej, a znaczeniowo więcej.

Drugą osią praktyki jest to, co dzieje się ze znakiem, kiedy przestaje istnieć samotnie. Repetycja i mirroring mogą ujawniać możliwości latentnie zawarte w formie; ornament przechodzi w próbę ustanowienia systemu, akumulacja wprowadza rytm i czas, a proliferacja stopniowo zaciera autonomię odrębnych sensów. W przeciążeniu proces osiąga paradoksalny punkt, w którym maksimum komplikacji prowadzi do radykalnej redukcji: formy i znaczenia stapiają się we wspólną powierzchnię, fakturę, teksturę — ślad. Proces zatacza koło.

Malarstwo, rysunek, mural, rzeźba, obiekt, environment i przestrzeń cyfrowa nie funkcjonują jako osobne praktyki. Są kolejnymi stanami materializacji tego samego procesu. Rysunek może zostać przekształcony w wektor, obiekt, strukturę przestrzenną lub monumentalną realizację, a następnie ponownie poddany redukcji, destrukcji lub dalszemu przekształceniu.

Istotnym punktem odniesienia pozostaje Jasło — rodzinne miasto artysty, niemal całkowicie zniszczone podczas II wojny światowej i następnie odbudowane. Historia miejsca nie stanowi ilustracyjnego tematu, lecz pozostaje w strukturalnym rezonansie z procesami obecnymi w praktyce: konstrukcją, destrukcją, nieobecnością, rekonstrukcją i pamięcią. Forma może przestać istnieć, nie przestając być obecna; ślad może być obecnością tego, czego nie ma już w pierwotnej postaci.

Praktyka Kolanko ma charakter rekursywny. Konstrukcja i dekonstrukcja nie są przeciwstawnymi działaniami, lecz dwoma kierunkami tego samego procesu. Tworzenie staje się w tym ujęciu narzędziem poznania — sposobem badania relacji między doświadczeniem, percepcją, formą, kulturą i pamięcią.